Als je mensen telt op een feestje, reken je dan ook jezelf mee? Je ziet wie een leeg glas heeft, wie zich verveelt, wie heupwiegend danst. Je ziet alles en iedereen, maar je vergeet jezelf helemaal. Is dat misschien wat er met jou gebeurde? Was je jezelf even vergeten, zoals kleine kinderen de handen voor hun gezicht kunnen slaan en menen dat ze onzichtbaar zijn?
Dat een feestje een tamelijk slechte metafoor is, hoef ik je waarschijnlijk niet uit te leggen. Iets over slingers? Je zou met je ogen rollen. Jij snapt wat er echt belangrijk is, dacht ik. Jij hebt je prioriteiten op orde en begrijpt dat werk gerommel is in de marge van het leven. Maar ergens in de rekensom van wat belangrijk is, heb je jezelf onverbiddelijk weggestreept. En ik snap het niet meer.
Tel nog eens goed nu. Tel nog eens. Tel net zo vaak opnieuw tot je eindelijk weet wie er mist. Dit feestje, dat geen feestje is, schreeuwt om een gastvrouw.